Başlangıç > anı > Anneanneme Dair

Anneanneme Dair

Anneannem, Havva Artun 24 Ocak 2020 itibariyle 92 yılı aşkın ömrünü tamamlayarak bu dünyadan ayrıldı. Aydın’ın Germencik kazasında bir tüccarla bir ev hanımının kızı olarak geldiği bu dünyadan İzmir’deki evinin arka odasında ayrıldı. Son nefesini verirken eza çekmemek olan dileği, ne mutlu ki kabul oldu.

Bir hafta öncesine kadar sapasağlamdı ve evini tek başına çevirebiliyordu. Olduğu nezle, onu güçsüzleştirdi. Nezle belki de bir bahaneydi, ebedi uykusuna çekilmek istemişti. Artık cansız bedeni İzmir Hacılarkırı Mezarlığı’nda olsa da ruhu, bilinci nerede, kim bilir?

Anneannem bildim bileli beyaz saçlıydı, hafif gürbüz olduğundan hep bol elbiseler giyerdi. Ya da bir erkek olarak kıyafet gibi detaylara pek önem vermediğimden hatırlamıyorum. Oldukça temizdi, ev içinde gayet net kuralları vardı. Yazlıkta bile ayakkabının ve terliğin nerede çıkarılacağı belliydi ve komşularımız bile bunu bildiğinden uyarlardı.

Mutfağı pek severdi. Mutfağı zorunluluktan mı yoksa gerçekten sevdiğinden mi merak etmişimdir. Hiç sormadım da, çekindiğimden değil. Sormadım işte. Fakat gençliğimde bir banka formunu doldururken hobi kısmına ‘mutfak/yemek yapma’ yazdığını gayet net hatırlıyorum. Bana çok saçma gelmişti. Tüm gününü geçirdiği bir yer, hobi olabilir miydi? Hobi daha az yapılan bir etkinlik değil miydi? Yanlış düşündüğümü sonraları fark edecektim ama anneannemin o formdaki kutucuğu içtenlikle mi yoksa laf olsun diye mi doldurduğunu hâlâ bilmiyorum.

Bu arada anneannem enfes yemek yapardı. Geçen yıl kim olduğunu hatırlamadığım bir tanıdığım “Herkes için en iyi yemek yapan, anneannesi veya babaannesi değil midir?” diye sormuştu ve hak vermiştim. Onca yılın deneyiminden sonra mantıklı bir çıkarım da aynı zamanda. Lakin mesela babaannem çibörek dışında (ki yanına yaklaşılamaz) yemek yapmayı sevmezdi. Demek ki istisnalar mevcut. Ama anneannemin Ege mutfağı bir başkaydı. Geçen yıl İzmir’de bana ve Damla’ya özel yaptığı mumbarın tadı hâlâ damağımda. Mumbar Ege’ye özel olmayabilir ama anneannemin arapsaçı (yemeği), etli ekşili pırasası ve bamyası bir başkaydı.

Anneannem çocukları çok severdi. Bunu çocukluğumdan hatırlamıyorum tabii. O zamanlar bunu değerlendirecek bir bilincim yoktu. Bu gerçeği, 10 yıl önce yeğenim Efe’nin doğumu sonrası gözlemlemiştim. Anneannemin gözlerindeki parıltı ve sevinci daha önce hiç görmemiştim, galiba sonrasında da görmedim. Kadın olmaktan mı, annelikten mi, ilk torun çocuğunu görmekten mi kaynaklı bilmiyorum (beni oldukça aşan bir durum zaten) ama öyle saf bir sevinci anneannemin gözlerinde görmekten ben de çok mutlu olmuştum.

Anneannem ayrıca tam bir bürokrat eşiydi. Lisedeyken Ayfer Tunç’un 70’lerdeki toplumsal hayatı anlattığı Bir Mâniniz Yoksa Annemler Size Gelecek‘i (2001, Yapı Kredi Yayınları) okumuştum. Orada geçen bir konuydu ‘bürokrat eşi’ olma. Çat kapı her an misafir gelebildiğinden evi her zaman temiz ve düzenli olan, misafirini her daim hoş tutan, onların her esprilerine beğenmese de içten kahkahalar atan, katıldığı davetlerde protokole uyan ev hanımlarını anlatıyordu. Eeee bu anlattığı kadın, anneannemdi. Bilhassa kahkaha kısmına bir dönem çok takılmıştım ve misafir geldiğinde anneannemi özellikle gözlemler olmuştum. O küçük, içten ama hafif de yapmacık kahkahayı bir süre sonra hemen yakalayabiliyordum.

Anneannemin üzerimde çok emeği vardır. Bir kere her yaz bana, dedemle birlikte en az iki ay bakarlardı ve denize götürme hariç her şeyden anneannem sorumluydu. Sayesinde çok güzel anılar geçirdim Kuşadası’nda, İzmir’de ve başka yerlerde. Ona olan minnetimi, sevgimi, saygımı belki de hiçbir zaman yansıtamadım. Onu çok sevdim ve onun beni daha da çok sevdiğini biliyorum. Velhâsıl hayat…

Defnedildiği gün, çok etkilenen yeğenimi dilim dönmeyerek avutmaya çalışırken dediğim gibi: “İnsanlar doğdukları gibi ölürler de. Bu, bir gerçek ve bunu kabul etmek zorundayız.” Anneannem fiziki olarak bu dünyada olmayabilir artık ama anılarıyla, yemeklerinin tadıyla, şen kahkahasıyla ve bizdeki emeğiyle her zaman içimizde yaşamaya devam edecek.

Kategoriler:anı Etiketler:
  1. Henüz yorum yapılmamış.
  1. No trackbacks yet.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: