Başlangıç > aşk filmi, film eleştirisi, ilişki > Medianeras [2011 – Gustavo Taretto]

Medianeras [2011 – Gustavo Taretto]

Bu akşam, kafamda oluşmaya başlayan bir yazı için bir film izlemeye başladım ve çok severek bitirdim. Adı Medianeras. İngilizce adı (aratırsanız diye yazıyorum) Sidewalls. 2011 yapımı bir Arjantin filmi. Normalde Arjantin Sineması’nı pek takip etmem ya, geçen hafta bakınız.com’u gezerken ilgimi çekmişti.

Film, şehir hayatının içine hapsolmuş bir erkek ve bir kadının bir yılını anlatıyor. Birer apartman arayla oturan bu birbirinden habersiz iki karakter, gayet zıt ama arada birbirine temas eden hayatlara sahipler. Kadın olan, Mariana; mimar, para için vitrin tasarımı yapıyor, 4 yıllık bir ilişkisinden yeni ayrılmış, eski evine dönmenin bunalımını yaşıyor. Erkek olan, Martin; web tasarımcısı, tüm günü evde geçiyor, eski sevgilisinden kalan bir köpekle yaşıyor, gayet asosyal ve günübirlik ilişkilerle vakit harcıyor.

Bu iki karakter Buenos Aires’te yaşasa da aslında dünyanın herhangibir metropolünde de yaşayabilirler. Çünkü yaşamlarının, İstanbul’da (sözde) çağdaş bir hayata sahip olan insanlardan pek bir farkı yok. Film boyunca ikilinin günlük hayata dair tüm eylemlerini izliyoruz: Uyumaları, yemek yemeleri, işleri, cinsel hayatları, hobileri, rutin işleri, vs. Gayet bilindik eylemlerin ilgi çekici ve izlemeye değer kısmı, iki karakterin onları yaparken kattıkları detaylar. Mesela Martin’in her eylemi yaparken takındığı umursamazlık hali, oldukça sizi geriyor. Keza, Mariana’nın asansör fobisinin sebep olduğu ilişki faciası sizi güldürüyor. Filmi izlerseniz tavsiyem, detaylara dikkat etmeniz.

Gelelim filmin en önemli özelliğine. Film, devamlı iki karakter arasında mekik dokuyor. Sanki bir tenis maçı izliyormuş havası veren bu tempo içinde, iki karakter de şehir hayatına ve gündelik hayata dair oldukça sağlam saptamalarda bulunuyor. Mimari başta olmak üzere, şehir üzerine, digital hayat üzerine, yüzme üzerine, ilişkiler üzerine ve daha bir sürü konu üzerine dış ses yardımıyla yorum yapıyorlar. Ben arada filmi durdurup ikisini not aldım:

“Kimi aradığımı biliyorken onu bulamıyorsam, kimi aradığımı bilmeden onu nasıl bulacağım?”

“Online buluşmalar McDonalds menüleri gibi. Fotoğrafta daha büyük ve daha lezzetli görünüyorlar. Her ne zaman biriyle buluşsam Big Mac’te yaşadığım aldatmacanın aynısını yaşıyorum.”

Kim bilir, üzerinde durmadığım, sizin hoşunuza gidecek daha nice cümleye sahip Medianeras. Filmin tadını da kaçırmadan, başroldeki iki oyuncunun gayet sağlam iş çıkardığını belirteyim. Ama tabii esas alkış, filmi hem yazan hem yöneten Gustavo Tarreto’ya. Oldukça sade, yormayan, hiç sıkmayan, sıkı alt-metinlere de sahip bir film çekmiş. Dört dörtlük bir film yani!

Herkesin kendinden, eski sevgilisinden, arkadaşından ve sıkıcı rutin hayatından bir şeyler bulacağı, kendisiyle özdeşleştirebileceği bir film. Mimar ve şehir planlamacılarına özellikle tavsiye ederim. Ağızlarından sular akarak filmi bitirebilirler.

Reklamlar
  1. Henüz yorum yapılmamış.
  1. Temmuz 20, 2014, 10:41 pm

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: